Game of thrones

มหากาพย์เกมชิงบัลลังก์ที่เดิมพันด้วยชีวิต


                   
 
 
 
"คนที่ไร้ประโยชน์และมีแต่เกียรติโดยไม่คำนึงถึงความเป็นจริง
 
อยู่รอดในเกมนี้ไม่ได้หรอก"
 
 
 
  ซีรีย์เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ดูไป ดูไป ชีวิตตัวละครแต่ละตัวนี่บัดซบจริงๆ แต่ละตัวมีเหตุผลในการทำร้ายซึ่งกันและกัน มีแรงจูงใจในการล้างแค้น หักหลังหรือจงรักภักดี ซึ่งส่วนใหญ่มาจากผลประโยชน์Foot in mouth  เรื่องนี้ดีกรีความขัดแย้ง ความรุนแรงและกามารมณ์สูง หักหลังกันไปกันมามีเงื่อนงำชวนสงสัย คือตั้งแต่ซีซั่นแรกยังไม่เฉลยเลยว่า ใครฆ่าจอน อาริน  ใครสั่งฆ่าแบรน  แล้วมันเผยแบบเหนือคาด(ในตอนต่อๆไปหรือใจร้อนจะอ่านสปอยก็ได้)  แต่ใช่ว่าช่วงเวลาดีๆจะไม่มี  มีเหมือนกันแต่น้อย  เช่น การสำนึกผิด ความคิดถึง การปกป้องคนอื่นการนับถือน้ำใจกัน   เอาง่ายๆว่าซีนดราม่าเยอะ  
 
 
เกมออฟโทรนเป็นเรื่องที่เป็นไปตามที่คนเขียนตั้งใจคือ แหกขนบนิยายแฟนตาซียุคกลาง  ขัดใจคนดูอยู่เรื่อยๆ บ้างก็เอาอกเอาใจในบางตอน  ถึงจะเป็นตัวเอกก็ตายได้(แต่ก็ตายคุ้มค่านะ)   ไม่ให้มีตัวดีจัด(ตัวร้ายจัดยังมีอยู่)     ตัวเทาๆบางตัวพูดมาประโยคเดียวแล้วทำให้คนสงสารได้เลย  ผู้เขียนนำเอาความรัก เกียรติยศ หน้าที่ คำสาบานอันสูงส่ง บริสุทธิ์ และควรยึดถือ มาขยี้ทิ้งอย่างไม่ไยดี(ปานนั้น)  ด้วยการเปิดเผยอารมณ์ความเป็นธรรมชาติของมนุษย์ที่...เจ็บปวดได้...ร้องไห้เป็น...เหงาเป็น...เงี่ยนเป็น...เอาเข้าไป
 
 
 เมื่อตัวละครต้องพบกับเงื่อนไขบีบคั้นมากเข้า  แต่ละคนก็ลืมเปลือกนอกทั้งหลาย(ตำแหน่งหน้าที่ เกียรติ ศักดิ์ศรี ชื่อเสียง)ไปเสียชั่วคราว และเลือกที่จะทำในสิ่งที่หัวใจปรารถนา  ไม่ว่าผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร  จะผิดหรือถูก   เลวหรือดี     เขาเหล่านั้นก็ต้องตัดสินใจไปตามสัญชาตญาณ    และอย่าเพิ่งรีบร้อนตัดสินใครเลย   เพราะคนอื่นมีหรือจะรู้แจ้งเรื่องราวในชีวิตของคนอื่นได้หมด    ในเมื่อเวลาแห่งความสุขนั้นแสนนั้น ฉะนั้น จงใช้ชีวิต
 
 
 
เรื่องนี้ตัวละครไหนกำลังมีความสุขมากๆระวังไว้ได้เลยว่า อีกไม่นานมันตายแน่