Morgoth VS Maeglin

posted on 16 Apr 2013 14:01 by loilanlom in silmaril directory Fiction, Entertainment, Idea
ลองนึกถึงหน้ามอร์กอธเป็นโจ้กเกอร์ แล้วมายกลินเป็นฮาร์วี่ เด้นท์

 "ข้าไม่อยากให้เราผิดใจกันเลยนะ  
ตอนที่เจ้าถูกจับมา ข้านั่งอยู่บน iron throne ในอังบันด์นี่ 
ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวด้วยเลย"(โห พูดได้ไม่อายปาก)
มอร์กอธสวมบทนิ่ง วางท่าน่าเชื่อถือ

"มันเป็นแผนของแก ไอ้ปีศาจ" เขาตะโกนด่าอย่างไม่หวั่นเกรง

"ข้าเหมือนพวกคนที่มีแผนนักหรือมายกลิน 
 ข้า ไม่มีแผน" จอมมารเน้นเสียงด้วยความเยือกเย็นแกมผยอง

"ข้าเป็นแค่นักร้องที่เดินทางมาตามหาความฝันบนแผ่นดินมิดเดิ้ลเอิร์ธ  
ไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไงด้วยซ้ำ ถ้าได้ถ่ายคลิปร้องเพลงลงพาลันเทียร์
แล้วเกิดดังขึ้นมา พวกเอลฟ์ต้องหลงใหลได้ปลื้มข้าแน่"
จอมมารกระหยิ่มยิ้มย่อง 


มายกลินแค่นยิ้ม
"เป็นวิธีที่ดีเยี่ยมสำหรับทำลายประสาทหูของพวกเฟอานอเรียน ข้าเห็นด้วย"
 
แต่มอร์กอธยังพล่ามต่อไป เหมือนไม่ได้ยินเสียงของเขา

"ข้าแค่ทำมันลงไป ข้าเกลียดแผน ฟินร็อดมีแผน
ฟิงกอนมีแผน ธิงโกลก็มีแผน(ตรงไหนเนี่ย)
แล้วเป็นไง ตอนนี้พวกมันก็เน่าไปหมดแล้ว
พวกเจ้าแผนการพยายามควบคุมอาร์ดา
ข้าไม่ใช่นักวางแผน
 แต่ข้าจะทำให้พวกมันเห็นว่า
การพยายามต่อสู้กับข้าน่ะมันน่าสมเพชแค่ไหน
 และข้าก็รู้ว่านังเอลฟ์ที่เจ้ารักน่ะมันเกลียดเจ้าจะตาย
ฮะฮะฮ่า เจ้ารู้ ว่าข้าพูดความจริง"

ประโยคสุดท้าย มอร์กอธหันมาหาเอลฟ์หนุ่มที่เบือนหน้าหนี
แอบซ่อนสายตาเจ็บช้ำน้ำใจ
 
"มันเป็นเพราะทูออร์จอมวางแผน มนุษย์ผู้ต่ำต้อยอ้างคำบัญชาอุลโม
มาปอกลอกทัวร์กอนลุงเจ้าก็เชื่อคำทำนายลมๆแล้งๆของพ่อมัน
ยกอิดริลลูกสาวแสนรักให้มันไปทั้งที่ไม่มีอะไรเทียบเจ้าได้เลย
ทั้งชาติตระกูล รูปกาย ทรัพย์สมบัติ  ฝีมือหรือเผ่าพันธุ์
เจ้าเลยต้องออกจากเมืองกลายเป็นหมาหัวเน่า
ขุดรูดิ๊กๆหากระดูกเลียเพียงลำพัง
 
โอ อิดริล ผู้น่าสงสาร 
นางจะโศกเศร้าเพียงใดเมื่อสามีและลูกน้อยต้องค่อยๆแก่และตายจากไป" 

ด้วยน้ำเสียงและท่าทางที่เชี่ยวชาญการชักจูงจิตใจระดับสุดยอด  
มายกลินไม่ทันสังเกตความผิดปกติ จึงอดเห็นจริงตามคำจอมมารไม่ได้
 
"เจ้าเคยเป็นนักวางแผน เจ้ามีแผน ดูสิว่ามันทำให้เจ้าเป็นยังไง 
ข้าแค่ทำสิ่งที่ข้าถนัด(โกหกหลอกลวงปั้นเรื่องตอแหล)
ข้าใช้แผนของพวกเจ้า ดูสิ่งที่ข้าทำกับโดริอัธสิ
 
ข้าใช้ตาแก่ฮูรินแค่คนเดียว คนเดียว
แล้วก็ปล่อยให้มันเป็นเดินไปตามทางของมัน 
 เมื่อเจ้าผิดคาดกับคำสั่งที่แน่นอน ทุกๆอย่าง
จะกลายเป็นความโกลาหลอลหม่าน 
 ข้านี่แหละความโกลาหล เจ้ารู้อะไรไหมเกี่ยวกับความโกลาหล

มอร์กอธถาม เมื่อเห็นว่า"เหยื่อ" กำลังจะติดกับ

 
มายกลินมองเข้าไปในดวงตามืดมิดของมอร์กอธ
เขาพบความหมายที่แฝงไว้ "มันยุติธรรม" 
 
มอร์กอธ โยนเหรียญเงินแวววาวในมือขึ้นสูง 
มันพลิกตัวควงสว่านหลายตลบก่อนตกลงมาบนมือมายกลิน
ดูชัดๆเขาพบว่ามันทำจากกระจก มองลงไป เขาเห็นตัวเอง
 
 
ด้านที่อยู่ตรงหน้า
 เอลฟ์หนุ่มในชุดนักรบกำลังจะตายเพื่อปกป้องเมืองกอนโดลินที่ลุกเป็นไฟ 
มายกลินผงะ แล้วอิดริลก็วิ่งตรงมากอดเขาไว้ในอ้อมแขน
น้ำตานางร่วงพรูขณะที่พูดว่า "ถึงชาตินี้ข้าไม่ได้รักเจ้าแต่ข้าจะไม่มีวันลืมเจ้าเลย" 

"ไม่เป็นไร" เขาฝืนยิ้ม "เจ้ามีเหตุผลของเจ้า ข้ามีหัวใจของข้า เท่านั้นก็พอแล้ว" 
อิดริลยิ่งร้องไห้หนักขึ้น  

"ข้าจะรอเจ้าอยู่ในท้องพระโรงแห่งมานดอส"
 เขาเอื้อมไปเช็ดน้ำตาให้ แต่ก็มือตกลงเสียก่อน

ทัวร์กอนร่ำไห้อยู่อีกด้านด้วยเสียงหนักๆ "เจ้าเป็นดั่งลูกชายของข้า 
วีรกรรมของเจ้าจะกลายเป็นบทเพลงขับขานตราบอาร์ดาพินาศ"  
 
มายกลินรู้สึกเศร้าใจ
 
----------------------------------------------
 
เมื่อพลิกดูอีกด้าน
ภาพในกระจก เขากลายเป็นกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ครองเมืองกอนโดลิน 
ชาวเอลฟ์ต่างให้การยอมรับและสรรเสริญเยินยอ อิดริลงามยิ่งนักในชุดราชินี
มองมาที่เขาด้วยดวงตาเป็นประกายเสน่หา  ไม่มีเออาเรนดิล ไม่มีทูออร์
 ไม่มีทัวร์กอน
 
"นี่คือเกมแห่งอำนาจ ถ้าเจ้าไม่ชนะ เจ้าก็ต้องตาย ไม่มีเสมอตัว"
"ตาเจ้า" มอร์กอธผายมือให้มายกลินโยนเหรียญ
 
 
"ตาข้า"เอลฟ์หนุ่มทวนคำช้าๆ ในใจมีบางอย่างวาบขึ้นมา

"ใช่ ตาข้า ฟิงโกลฟิน ถูกเจ้าฆ่าตาย ข้าต้องล้างแค้นให้ท่านตา
 ข้าไม่มีทางหลงกลเจ้า ไอ้ขี้โม้เสียงยังกะตดโทรลล์" 
มายกลินโพล่งขึ้นด้วยความโกรธ
 
 
 มอร์กอธหัวเสีย กระทืบบาทตวาดอึง "ใช่ ข้าฆ่าตาเจ้า และจะฆ่าเจ้าด้วย
 แต่ก่อนอื่นข้าจะควักตาเจ้าซะแล้วค่อยตัดลิ้นทิ้ง
ฐานที่ดูหมิ่นเสียงหวานปานนกไนติงเกลของข้า 
 เหลือไว้แต่หูแหลมๆไว้ฟังข้าร้องเพลงไปอีกนับพันปี"
 
มายกลินค่อยๆตระหนักถึงความทรมานที่จะได้รับ

"นั่นน่ะแย่ยิ่งกว่าตายซะอีก"เขาคิด จำใจโยนเหรียญกระจกขึ้นไปในอากาศ 
เมื่อมันตกลงมาเขาคลายมือดู เสร็จแล้วจึงกำมันไว้แน่น สีหน้าครุ่นคิดไตร่ตรอง
 
          มอร์กอธลอบมองไปที่กระจก เขาไม่เห็นความปรารถนาที่ลึกที่สุดของคนอื่นหรอก แต่เขาเห็นความปรารถนาของตัวเองที่จะกำจัดเสี้ยนหนามตำใจอย่างกอนโดลินได้สำเร็จยืนยันได้ด้วยแสงสะท้อนที่อยู่ในดวงตาและริมฝีปากที่เหยียดยิ้มของมายกลิน  

 
 จอมมารยิ้มอย่างพึงใจก่อนกล่าวชม "เจ้าเป็นคนฉลาด" 

"ข้าไม่ใช่คน ข้าเป็นเอลฟ์" มายกลินแย้งด้วยความทะนงตน 

พลั่ก!!!! ไม่ทันขาดคำเขาก็ถูกจอมมารตบหน้าคว่ำลงไปกองกับพื้น 
 

 
หมายเหตุ กระจกที่มอร์กอธให้มายกลินนั้นได้มาจากการหลอมทราย
บนเกาะโทลเอเรสเซอาร์     ต่อมาเมื่อเกาะโทลกลายเป็นอังกฤษ
 ทรายนี้ยังได้หลอมขึ้นเป็นกระจกอีกบาน
 
คุณอาจจะจำกันได้
 
กระจกเงาแห่งเอริเซดนั่นเอง!!!
 
 
 
 
 
มายกลินต้องเลือก ว่าจะตายอย่างวีรบุรุษหรืออยู่จนกลายเป็นวายร้าย
You Either Die A Hero Or You Become The Villain
 แต่สุดท้ายนอกจากแกจะอยู่จนกลายเป็นวายร้ายแล้ว
แกยังจะตายอย่างวายร้ายด้วย(ฆ่าลูกต่อหน้าแม่   ยังดีที่เออาเรนดิลเป็นพระเอก
ถ้าเป็นเด็กธรรมดาถูกมายกลินปาดคอตายไปนานแล้ว ทูออร์มาช่วยไม่ทันหรอก)
 

Comment

Comment:

Tweet

โอ้ๆ ขำกลิ้งก็อธ & กลิน 
ชอบมากกกๆ ค่ะ น่าฟัดกันดีแท้ ^^

#2 By Narwainwen_Earendil ~~!!! on 2013-04-27 15:24

ยำรวมมิตรเลย ดีนะยังไม่มีมังกรหยกด้วย
แนะนิดนึง tag game of throne เติม s ครับ

#1 By dalek on 2013-04-16 15:30