พอใจที่เป็นคนชั้นต่ำ

posted on 31 Dec 2011 00:13 by loilanlom
 
 
สถานะของภาควิชาที่เราำกำลังจะเรียน    ในคณะ  ในอีก 2 ปีข้างหน้า
 
น่าสงสารอะไรเยี่ยงนี้
 
 
เป็นพลเมืองชั้นสอง

__________________
 
เป็นภาควิชาชั้นต่ำ
 
 
 
 
 
 
 
 
ตึกมีตั้ง  9 ชั้น
 
 
คิดดู
 
เราอยู่ชั้นสอง
 
 
เิดินขึ้นไป
 
 
ก็ถึง
 
 
มีห้องเรียนตั้ง 4 ตึก เป็นวงกลม
 
 
มีลิฟต์ตัวเดียว
 
 
ใครจะสบายเท่าพวกเรา
 
 
ถ้าเกิดไฟไหม้  ลิฟต์ใช้บ่ได้
 
เราวิ่งลงมาได้เลย
 
เอกอื่น  ต้องออกแรงต้านแรงโน้มถ่วงของโลก
ในการเคลื่อนที่ในแนวเส้นตรงขึ้นไป
 
สบาย


 

 
 
 

edit @ 31 Dec 2011 13:05:07 by ลอยลมเล่น

กลับมอ

posted on 04 Dec 2011 22:42 by loilanlom
 
 หลังจากเป็นโรคเลื่่อนมานาน
 
ในที่สุด
 
ก็มาถึง
 
วันนี้
 
วันที่อยากให้มา และ ไม่อยากให้มา
 
 
ปลุกใจตัวเอง
 
ให้สู้อีกครั้ง
 
แม้จะหงอยมานาน
 
จะยาก
 
จะเย็น
 
เก๊าะต้องเข็นกันไป
 
 
ทำไงได้
 
เมื่อสิ่งที่ฝัน  นั้นมันไม่่ง่ายเลย
 
และฉันรู้  วันนี้
 
ต้องเหนื่อยหนักกว่าที่เคย (แน่ๆ หยุดซะนานขนาดนี้)
 
แต่เรา ก็ยังยิ้มได้
 
ไม่คิดจะยอมแพ้
 
แต่ก็แพ้ไปแล้ว
 
แพ้ใจ 
 
ขนชีทกลับมาเยอะแยะ
 
อ่านได้ติ๊ดนึง
 
ช่างเถอะ
 
พรุ่งนี้  เอาใหม่
 
แม้ว่าจะท่าD  Tเหลว
 
ด้วยรัก มันคงไม่่ยากเิกิน
 
ที่จะเดินไป ให้ถึงปลายทาง
 
ทำแล็บแอบแลบลิ้น
ปั่นจั๊กไปเรื่อยๆแล้วกัน
ไฮกุ ธรรมดา

 

 

ลอยไปตามลม

posted on 02 Nov 2011 14:49 by loilanlom
   กว่าจะอ่านหนังสือที่เล่มที่ทั้งหนาทั้งหนัก  ชนิดปาหัวหมาแตกได้นั้น
 เราก็ต้องใช้ความพยายามเป็นอันมาก
เนื่องจากมีกำหนดคืน  แบบรีนิวต่อไปสองครั้งแล้ว
 ก่อนหน้านั้นก็ต้องไปเข้าค่ายอาสา 6 วัน เต็ม   อ่านแบบเต็มสตีม  
ขนาดวันเอาไปคืน ยังอ่านซ้ำ  อ่านซากเลย(ตอนที่ชอบอ่ะนะ)     
 
 
คนทั้งโลกจะทำใ้ห้เราแพ้ไม่ได้
แต่เราทำให้ตัวเองแพ้เพราะเราเฝ้าฝันหาความหลังมากเิกินไป
 
ป่วยการที่จะเสียใจ  ยิ้มและคอยโอกาสของเรา
 
เธอเป็นคนที่ควารแ่ก่การช่วย  ควรแก่การเสี่ยงเงิน  
คนที่ช่วยตัวเองน่ะเป็นคนที่น่าช่วยเหลือ
 
อะไรๆมันไม่เป็นเหมือนอย่างที่เราคิดหวังเลยนะ  และไม่มีวันเป็นได้เลย
 ไม่มีอะไรจะบังคับโลกให้มอบทุกสิ่งที่เราหวังจะได้
 เขาให้อะไร  เราก็เอาสิ่งนั้น และขอบใจที่ไม่ให้สิ่งที่เลวกว่านั้น
 
 
 

 
ความงามไม่ได้ทำให้ผู้หญิงเป็นสุภาพสตรี
มีพี่ชายใหญ่ไม่ได้หมายความว่าจะไ้ด้รับการยอมรับ
เสื้อผ้าไม่ได้ทำให้คนสูงศักดิ์ขึ้น
น้ำตา และความอ่อนแอไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาอะไร
 
 

 
ระหว่างเวลาที่ล่วงมาแล้ว...จนถึงเดี๋ยวนี้ก็ตาม
 
 ถ้าฉันไม่โกง เธอจะให้ฉันทำยังไง ถามจริงๆจะให้ฉันทำยังไง
 
  ฉันรู้สึกเหมือนว่าฉันกำลังพายเรือบรรทุกคนเต็มเพียบฝ่ามรสุม
 
 เพียงแต่จะประคองเรือไม่ให้ล่ม   ฉันก็รู้สึกลำบากเหลือเกินเเล้ว
 
 จนกระทั่งแันไม่อาจมาเป็นกังวลถึงสิ่งเล็กๆน้อยๆที่ไม่สำคัญ
 
  และฉันจะทิ้งเสียได้ง่ายๆโดยไม่รู้สึกว่าขาดอะไรไป  
 
เป็นต้นว่า  มารยาทที่ดี หรืออะไรต่ออะไรเืทือกนี้  
 
 ฉันกลัวเหลือเกินว่าเรือจะจม
 
   ฉันก็เลยรีบโยนสิ่งที่ไม่สำคัญทิ้งทะเลเสียจนหมด
 
 

 
เป็นต้นว่า ความไว้ตัว เกียรติยศ
 ความซื่อสัตย์ คุณธรรม  ความดี และความเมตตากรุณา
 
เธอทำถูกแล้ว สการ์เลตต์
เมื่อเรือกำลังจะจม สิ่งเหล่านี้ไม่สลักสำคัญอะไรเลย
 แต่มองดูเพื่อนๆของเธอบ้างสิ
เขาพาเรือมาถึงฝั่งโดยไม่ต้องโยนสินค้าทิ้งสักชิ้นเดียว
 หรือ มิฉะนั้นเขาก็พอใจจะปล่อยให้เรือจมโดยไม่ต้องลดธงลงมาเลย
 
 
เชอะ คนพวกนั้นโง่จะตาย
 เราจะเอาทุกอย่างในเวลาเดียวกันน่ะไม่ได้หรอก  
 เราจะต้องรอ  คอยดูสิ
พอฉันมีเงินมากๆฉันจะเป็นคนดีเหมือนคนอื่นๆเหมือนกัน
  ถึงยังไงความเป็นผู้ดีก็ยังหลงเหลืออยู่ในตัวฉัน
 ฉันคงจะมีเวลาเป็นผู้ดีได้สักวันหนึ่ง
 
เธอจะเป็นก็ได้หรอก แต่เธอไม่ยอมเป็น
 
มันยากนักที่จะเอาสิ้นค้าซึ่งทิ้งทะเลไปแล้วคืนมา
 
และถึงจะเอามาได้  มันก็ชำรุดทรุดโทรมไปเสียหมดแล้ว
 
   และฉันกลัวว่าพอถึงเวลาที่เธอสามารถเอาคุณธรรม ความดี
 
ความซื่อสัตย์ และความเมตตา ที่เธอเหวี่ยงทิ้งทะเลขึ้นมาได้
 
เธอจะต้องพบว่ามันถูกน้ำทะเลเปลี่ยนเสียแล้ว  
 
และฉันกลัวว่ามันจะไม่ได้เปลี่ยนเป็นสิ่งที่หรูหรา
 
หรือน่าประหลาดมหัศจรรย์แต่อย่างใด
 
 
ในเมื่อเธอทำกิจการเอารัดเอาเปรียบ เธอไม่เลือกทำกับคนรวยเขาเล่า
ก็เพราะคนจนน่ะ ทำได้ง่ายกว่าและปลอดภัยกว่าน่ะซี
 

edit @ 2 Nov 2011 16:54:22 by ลอยลมเล่น